ตอนที่ 57 เมืองหลัวเฉิงตง

ตอนที่ 57 เมืองหลัวเฉิงตง

เหวินอันเฉินเทยาไปพลางแค่นยิ้มเย็นไปพลาง “ชาตินี้นายท่านจี้อย่างแกเคยกรอกยาใบ้ให้คนอื่นมาไม่น้อย วันนี้ก็ให้แกได้ลิ้มรสชาติของยาใบ้นี้ดูบ้าง!”

ที่แท้สิ่งที่เขากรอกให้จี้ซือหมิงในตอนนี้ กลับเป็นยาใบ้!

เมื่อกรอกยาใบ้หมด จี้ซือหมิงก็หน้าแดงก่ำ ตาเหลือกค้าง ทรมานแสนสาหัส เหงื่อเปียกชุ่มโชกไปทั่วทั้งตัว ราวกับเพิ่งถูกงมขึ้นมาจากน้ำ พอพวกเสมียนปล่อยมือ เขาก็กุมลำคอกลิ้งเกลือกไปมากับพื้น ส่งเสียงครอกแครกในลำคอด้วยความเจ็บปวด

สายตาที่เขามองไปยังเหวินอันเฉินเต็มไปด้วยความเคียดแค้นชิงชัง

“โอ๊ะ ยังแค้นฉันอยู่อีกเหรอ?” เหวินอันเฉินยิ้มบาง ๆ “นายท่านจี้ ตอนนี้แกไม่ได้เป็นเหมือนเมื่อก่อนแล้ว ที่พึ่งเบื้องหลังของแกก็ช่วยอะไรไม่ได้แล้ว ในเมื่อตกต่ำมาถึงขั้นนี้ แกก็ต้องปรับตัวให้ได้”

เขาโบกมือ “มาสิ ตีมือทั้งสองข้างของนายท่านจี้ให้แหลก”