เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย กวีหนีงาน
ตอนที่ 34 สาวงามเติมกลิ่นหอม เคียงข้างยามอ่านตำรา
ได้รับคำชมจากเขา เซี่ยเสาฉวิ่นก็ยิ้มจนหุบไม่ลง เอ่ยเสียงอ่อนโยนว่า “คุณเป็นคนมีความสามารถยิ่งใหญ่ ฉันช่วยอะไรคุณไม่ได้มากนัก เพียงอยากปรนนิบัติคุณให้ดี ไม่ให้คุณต้องกลัดกลุ้มเพราะเรื่องในบ้าน”
เหวินอันเฉินยิ้ม “เธอทำได้ดีมากแล้ว”
หลังวิ่งวุ่นมาตลอดบ่าย เหวินอันเฉินก็หิวเช่นกัน เขากินอย่างเอร็ดอร่อยราวพายุพัดใบไม้แห้ง เมื่อเห็นเขากินคำโตอย่างมีความสุข รอยยิ้มบนใบหน้าของเซี่ยเสาฉวิ่นก็ยิ่งลึกขึ้น นางดีใจอย่างยิ่ง
เกรงว่าเหวินอันเฉินจะมองไม่ชัด เซี่ยเสาฉวิ่นจึงเร่งไส้ตะเกียงน้ำมันให้สว่างขึ้นเล็กน้อย หากมิใช่เพราะหวาดกลัวอยู่บ้าง ยามอยู่บ้านเพียงลำพังนางยังเสียดายที่จะจุดตะเกียง
เหวินอันเฉินถอนใจ “ไม่ต้องประหยัดถึงเพียงนี้”
เซี่ยเสาฉวิ่นเพียงยิ้ม มิได้เอ่ยสิ่งใด