กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 113 ฉันบอกตอนไหนกันว่าฉันมาคนเดียว
ผงละเอียด
ผงสีเทาโปรยปรายลงมาจากขาปล้องของซินมี่อย่างต่อเนื่อง
กลิ่นอายสีเทาขาวนั้นราวกับหนอนเกาะกระดูก
ทำให้โครงกระดูกภายนอกหินออบซิเดียนที่เคยตัดผ่านเกราะโลหะผสมได้อย่างง่ายดาย บัดนี้กลับเปราะบางราวกับใบไม้แห้ง และกำลังมุ่งหน้าสู่จุดจบอย่างเงียบเชียบ
ความหวาดกลัวไม่เพียงพอที่จะอธิบายความรู้สึกของซินมี่ในตอนนี้
มันคือความสั่นสะท้านในระดับที่ลึกซึ้งกว่านั้น เป็นความหวาดกลัวต่อการที่ตัวตนของตนเองกำลังถูกลบเลือน
"แกร๊ก!"
เสียงแตกหักอันแหลมคมดังขึ้น