กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
⬢⬢⬢
ตอนที่ 97 อย่าลืมสิ ว่าพวกเราก็เป็นมนุษย์เหมือนกัน
หนึ่งมวนสูบจนหมด
จางเหิงดีดนิ้วส่งก้นบุหรี่ให้พุ่งออกไป วาดเป็นประกายอัคคีเส้นหนึ่ง
ลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แล้วตบก้นเบา ๆ
"ฉันขี้เกียจจะอธิบายแล้ว นายอยากจะสงสัยก็สงสัยไปเถอะ ยังไงซะพี่ก็ไม่เป็นเพื่อนคุยด้วยแล้ว"
พูดจบ เขาไม่แม้แต่จะชายตามองโจวเจี้ยน อีก หันหลังเดินตรงไปยังผืนป่าด้านหลังทันที
ฝีเท้าไม่เร็ว แต่ทุกย่างก้าวแฝงไว้ด้วยความเด็ดเดี่ยวแบบ "พ่อนี่ไม่เซอร์วิสแล้วเว้ย"
โจวเจี้ยนอยากจะอ้าปากรั้งเขาไว้ตามสัญชาตญาณ แต่คำพูดมาถึงริมฝีปากก็กลืนกลับลงไป
รั้งเขาไว้ทำไม?