กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย Jane Translate
บทที่ 150: ฉันยอมรับ!
ไม่นานหลังจากนั้น ตามคำสั่งของลู่เซิ่ง หลงอ้าวเทียนก็มาถึงเชิงภูเขาชิงหลวนอย่างยากลำบาก เขากวาดตามองรอบตัวอย่างระมัดระวัง
นกบินโฉบผ่าน เงาพาดวูบ สายหมอกลอยอ้อยอิ่งรอบภูเขา ดูราวกับแดนเซียนบนโลกมนุษย์
“ที่นี่คือที่พักของลู่เซิ่งเหรอ?” หลงอ้าวเทียนตกตะลึงอย่างมาก
ถ้าไม่ได้เห็นกับตา เขาคงไม่มีวันคิดเลยว่าสวัสดิการของอัจฉริยะฟ้าประทานชั้นเจี่ยจะฟุ่มเฟือยถึงขนาดนี้ ถึงกับมอบภูเขาเซียนให้กันตรง ๆ!
ต้องรู้ก่อนว่า ในฐานะอัจฉริยะฟ้าประทานชั้นปิ่ง ที่พักที่สถาบันศึกษาจื่อเวยจัดให้เขาเป็นเพียงห้องเล็ก ๆ สำหรับอยู่คนเดียว พื้นที่ยังไม่แน่ว่าจะใหญ่กว่าศาลาสักหลังบนภูเขาเซียนด้วยซ้ำ!