บทที่ 143: หรือว่านายคิดว่าอนาคตเขาจะก้าวข้ามฉันได้?

บทที่ 143: หรือว่านายคิดว่าอนาคตเขาจะก้าวข้ามฉันได้?

เมื่อเห็นอีกฝ่ายเดินเข้ามาหาตัวเอง ฟู่อี้ก็ใจหายวาบ แต่ยังฝืนก้าวออกไปข้างหน้าแล้วพูดว่า “ท่านผู้สูงศักดิ์ ผม...”

“ไสหัวไป!” ลู่เซิ่งเหลือบมองเขาอย่างเฉยชา

ตูม!

เพียงแค่สายตานั้น ฟู่อี้ก็รู้สึกได้ถึงแรงกดดันราวกับภูเขาไท่ซานถล่มลงมาทับกระหม่อมโดยไม่มีสัญญาณเตือนใด ๆ

แรงกดดันไร้รูปร่างไร้สสาร แต่หนักหน่วงราวกับมีน้ำหนักมหาศาล

“อ๊าก!—”

รูม่านตาของฟู่อี้หดตัววูบ คำพูดที่ยังไม่ทันหลุดจากลำคอก็ถูกพลังนั้นกดกลับลงไป กลายเป็นเสียงครางอู้อี้อย่างบิดเบี้ยว

ใบหน้าของเขาซีดเผือดในพริบตา เหงื่อเม็ดเล็กผุดเต็มหน้าผาก กระดูกสันหลังลั่นกรอบแกรบ ก่อนร่างทั้งร่างจะทรุดลงไปกองกับพื้น

ขณะเดียวกัน หัวใจของเขาก็ดิ่งลงสู่ก้นเหว