กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
“คุณรู้ไหม เพราะอาการป่วยของเขา เด็กหลายคนจึงถูกจับตัวไปเป็นร่างทดลอง”
“เฮ้ ใจเย็นน่า เรื่องพวกนี้เป็นสิ่งที่คนอื่นทำกันเองเพื่อเอาใจเขา! ไม่ได้เกี่ยวกับเขาเลยสักนิด!”
“ฉันไม่ได้ฆ่าป๋อเหริน แต่ป๋อเหรินกลับต้องตายเพราะฉัน หากไม่ใช่เพราะเขา ก็คงไม่มีเด็กถูกจับตัวไปมากมายขนาดนี้ เขาช่วยชีวิตคนไว้มากมาย แต่ก็ทำให้หลายครอบครัวต้องแตกสลายเช่นกัน”
โดยเฉพาะในดวงดาวที่อัตราการเกิดตามธรรมชาติของมนุษย์ต่ำมาก เพื่อวิจัยโรคโลหิตของเขา ไม่รู้ว่ามีเด็กกี่คนแล้วที่ถูกจับไปเพาะเชื้อไวรัส
“คุณพูดแบบนี้มันเกินไปหน่อยไหม เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับเขาเลยนะ!”
“คุณคิดว่าไม่เกี่ยวจริงๆ เหรอ เขาไม่รู้เรื่องพวกนี้เลยจริงๆ เหรอ”
“คุณยังเด็กเลยไม่รู้จักเขา หากคุณรู้จักเขา คุณจะรู้ว่าถ้าเขาต้องการเด็กมารักษาอาการป่วยจริงๆ ผู้คนนับไม่ถ้วนก็พร้อมจะมอบลูกหลานของตัวเองเพื่อช่วยชีวิตเขา”
“คนก็คือคน พวกคุณทำให้เขากลายเป็นเทพเป็นมารไปแล้ว”
“หึหึ ฉันพบว่าคุณมีอคติกับเขานะ”
“ก็มีบ้าง บุคคลสำคัญขนาดนั้น ปล่อยให้เรื่องเลวร้ายพวกนี้เกิดขึ้น ฉันคิดว่าเขาควรจะจัดการอะไรบ้าง”