เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ผู้หญิงคนอื่น ๆ พากันถอยหลบไปกระจุกอยู่มุมห้องด้วยความหวาดกลัว มองดูหญิงสาวคนนั้นหัวเราะอย่างคุ้มคลั่ง หลงเชียนจึงรวมลูกบอลน้ำขึ้นมาก้อนหนึ่งแล้วรดลงบนศีรษะของเธอ ธารโลหิตไหลนองเต็มพื้น ผิวหนังที่ฉีกขาดบนมือของเธอฟื้นฟูคืนสภาพอย่างรวดเร็ว ทว่าผิวหนังที่งอกขึ้นมาใหม่กลับยังคงมีรอยสักของแก๊งจีเอชปรากฏขึ้นมาอีก
“ไม่!”
หญิงสาวทึ้งผมด้วยความเจ็บปวด เธอหยิบดาบขึ้นมาตั้งใจจะตัดมือตัวเองทิ้ง หลงเชียนจึงเอื้อมมือไปกดตัวเธอไว้
“คุณบ้าไปแล้วหรือ”
“ฉันมีชีวิตอยู่ก็เพื่อรอวันที่พวกมันพบกับความพินาศ ฉันไม่มีทางยอมเก็บสิ่งอัปยศนี้ไว้เด็ดขาด!”
หมึกรอยสักที่แก๊งจีเอชใช้เป็นเทคโนโลยีที่สามารถเปลี่ยนแปลงดีเอ็นเอได้ ดังนั้นต่อให้เฉือนผิวหนังชั้นนอกออกไป ขอเพียงผิวหนังใหม่เติบโตขึ้นมา ตรงนั้นก็จะงอกรอยสักกลับมาอีกครั้ง ต่อให้เธอตัดมือทิ้งไป มือใหม่ที่งอกออกมาก็ยังมีรอยสักอยู่ดี
หลงเชียนดีดดาบในมือเธอหลุดออกไป
“วันเวลายังอีกยาวนาน ปล่อยวางและเมตตาตัวเองเถอะ”
จากนั้นก็ใช้ลูกบอลน้ำชำระล้างผู้หญิงคนอื่น ๆ จนสะอาด สายลมพัดโหมกระหน่ำพาให้ทุกคนตัวแห้ง ผู้หญิงที่ห่อตัวอยู่มุมห้องต่างกอดกันสะอื้นไห้ด้วยความอัดอั้นตันใจ
“พวกคุณรีบไปกันเถอะ ภาพเหตุการณ์หลังจากนี้ไม่เหมาะให้พวกคุณดู”