กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนชี้ปลายนิ้ว ย่าตี้คาเหวินก็หายวับไป
เจ๋อชิงตบหลังนางเบา ๆ เพื่อปลอบประโลมความรู้สึก พร้อมกับเช็ดเกล็ดน้ำแข็งบนใบหน้าให้นาง
“เรากลับบ้านกันเถอะ”
ย่าตี้คาเหวินปรากฏตัวขึ้นตรงหน้าหลงเชียนอย่างกะทันหัน
“นอกจากคุณแล้วไม่มีใครมองเห็นผมได้ครับคุณผู้หญิง ขอบคุณที่อยู่เป็นเพื่อนกันช่วงเวลานี้ โปรดอย่าบอกเรื่องของผมกับใครเลยนะครับ”
คนอยู่ใกล้ขนาดนี้แต่เจ๋อชิงกลับไม่รู้สึกตัวเลย หลงเชียนทำได้เพียงเชื่อว่าสิ่งที่ย่าตี้คาเหวินพูดเป็นเรื่องจริง คนอื่นมองไม่เห็นเขา
หลงเชียนหันกลับไป
“แล้วก็ส่วงจูด้วย”
ย่าตี้คาเหวินกล่าว “มันออกไปได้ทุกเมื่อ ผมจะคอยดูมันไว้ให้ คุณวางใจแล้วจากไปเถอะครับคุณผู้หญิง”
เจ๋อชิงเหลือบมองแมงมุมสีสันสดใสที่กลายเป็นรูปปั้นน้ำแข็งไปแล้ว มันนั่นเองที่พาเชียนเข้ามาในสถานที่ผีหลอกแห่งนี้ หลงเชียนกุมมือเขาไว้