กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อพูดด้วยน้ำเสียงประชดประชัน
“ในหนังหรือละครมักจะพูดกันว่าคนที่บอกว่าจะกลับมาให้ได้แน่ ๆ มักจะตายก่อนใครเพื่อน”
หลงเชียนเขกหัวเขา
“ตัวประกอบกับตัวเอกจะเหมือนกันได้ยังไง”
“ไม่อายปากหรือไง? อย่างเธอเต็มที่ก็เป็นได้แค่ตัวรอง”
หลงเชียนใช้เถาวัลย์มัดตัวเขาแล้วจั๊กจี้ฝ่าเท้า
“ยังจะพูดจาย้อนศรอีกใช่ไหม”
“ฉันแค่จะให้เธอเห็นความจริง อ๊าก ฮ่า ๆ ๆ ฉันผิดไปแล้ว ฉันผิดไปแล้ว”
ความกังวลในดวงตาของเนี่ยนเนี่ยนไม่ได้ลดลงเลย เธอวางสายไปเอง เสี่ยวซื่อวาร์ปหายตัวไป
“เห็นไหมล่ะ แสดงได้ห่วยแตกขนาดนี้ เขาถึงไม่เชื่อไง”