ตอนที่ 292 อันดับหนึ่ง

ไก้ซื่อชูสองมือขึ้นหมุนตัว ทุกวินาทีดูราวกับภาพวาดศิลปะ มือข้างหนึ่งโบกไปทางหลงเชียน

“พวกคุณไม่เล่นกันเหรอ”

หลงเชียนส่ายหน้า กลัวว่าตนเข้าไปจะทำลายภาพที่งดงามนั้น ส่วนเสี่ยวถ่าไม่ได้คิดอะไรมาก พี่สาวคนสวยเรียกให้ไปเล่นด้วย! นางจึงรีบพุ่งตัวไปทันที

ขาสั้น ๆ พยายามก้าวตามจังหวะของไก้ซื่อ ไก้ซื่อเองก็ผ่อนฝีเท้าลงเพื่อรอรับ ทั้งสองไล่กวดกันในสนามน้ำแข็งราวกับภูตน้อยในเทพนิยาย หลงเชียนรู้สึกเสียดายเล็กน้อยว่าน่าจะหาลานสเก็ตที่ใหญ่กว่านี้ให้พวกนาง ทันใดนั้นลูกบอลน้ำก็ปาเข้าใส่หลงเชียน

“พี่สาว! มาเล่นกันเถอะ!”

เฟยจิวไม่รู้ว่าเกาะอยู่บนหลังเสี่ยวถ่าตั้งแต่เมื่อไหร่ ปีกของมันเกาะติดกระโปรงของเสี่ยวถ่า เพลิดเพลินกับความรู้สึกของการเคลื่อนที่ด้วยความเร็วสูงโดยไม่ต้องออกแรง ตอนนี้มันควบคุมปีกเพื่อถือตะเกียบและชามได้ดีแล้ว แต่ขากลับไม่เชื่อฟังคำสั่ง เล่นสเก็ตก็ไม่ได้ เจ้าเฟยจิวตัวอ้วนจึงตั้งปณิธานว่าจะฝึกขาให้ดี เพื่อที่วันหน้าจะได้ใช้ขาถือชาม แล้วใช้ปีกทั้งสองข้างคีบอาหาร!

หลงเชียนดึงเนี่ยนเนี่ยนที่กำลังยืนเหม่อลอยเหมือนกัน

“เราขึ้นไปกันเถอะ”

ไก้ซื่อจู่ ๆ ก็ส่งสายตาท้าทาย ดึงตัวเสี่ยวถ่าเริ่มเต้นรำ เสี่ยวถ่ากลับมีพื้นฐานการเต้นอยู่บ้าง จึงเข้าจังหวะกันได้อย่างสมบูรณ์แบบ!

สายตาของเนี่ยนเนี่ยนคมกริบขึ้นมาทันที เขาคว้าตัวหลงเชียนอย่างแรง หลงเชียนหมุนตัวรอบเขาอย่างควบคุมไม่ได้ เนี่ยนเนี่ยนยกมือขึ้น หลงเชียนทำหน้าสงสัย