กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
สมองสั่นสะท้าน ดวงตาของหลงเชียนกลอกขึ้นลงอย่างไม่อาจควบคุม ซบไหล่ของเจ๋อชิงอย่างจำยอม ความเจ็บปวดเสียดแทงกระดูกแล่นส่งมาจากภายในสมอง เสียงไร้เดียงสาผุดย้ำซ้ำ ๆ ไม่ขาดสาย:
ครั้งหน้าเปลี่ยนเป็นฉันปกป้องคุณเอง ฉันจะปกป้องคุณ ให้ฉันปกป้องคุณเอง
“เมื่อก่อนคุณเคยพูดคำเดียวกันนี้เหรอ?”
เจ๋อชิงส่งผ่านพลังงานไปยังสมองของนาง
“ตอนเด็ก ๆ เคยพูด”
เมื่อความเจ็บปวดผ่านพ้น ท้ายทอยยังคงเหลือความรู้สึกกระตุกรั้งเป็นระยะ หลงเชียนถอยห่างออกมาคุ้มกันระยะห่างจากเจ๋อชิง นางสงสัยว่าความทรงจำที่สูญหายไปเกือบหกสิบกว่าปีมีความเกี่ยวข้องกับเจ๋อชิง ในห้วงความคิดปรากฏเงาร่างของเด็กชายตัวน้อยขึ้นมา นั่นไม่ใช่มวลร่างย่อส่วนของเจ๋อชิงหรอกหรือ! ตอนเขาเด็ก ๆ ฉันเคยเจอเขา!
เจ๋อชิงช่วยนวดหน้าผากให้นางอย่างแผ่วเบา
“เป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่เป็นไร เหมือนว่าจู่ ๆ จะกระตุ้นความทรงจำบางอย่างขึ้นมา”
แมงมุมดำที่ถูกแมกมาห่อหุ้มเปล่งแสงสีแดงออกจากดวงตา