กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ดอกไม้ไฟที่จุดมานานเริ่มดึงดูดผู้คนในละแวกใกล้เคียงให้เข้ามามุงดู หลายคนรู้ว่าหลงเชียนกำลังฉลองเทศกาลก่อนตรุษจีน เมื่อมีคนมามุงดูมากเข้า สัตว์ร้ายก็จะไม่กล้าเข้ามาใกล้ หลงเชียนสังเกตเห็นลูกชายของลุงเอ็นอีที่กำลังยืนกัดนิ้วมองดูด้วยความอิจฉาอยู่ในกลุ่มคน ร่างเล็ก ๆ นั่นทำให้เธออดห่วงไม่ได้ว่าจะถูกใครเหยียบเข้าโดยไม่ตั้งใจ เด็กคนนี้ทำไมถึงใส่เสื้อผ้าบางขนาดนี้ เธอจึงกวักมือเรียกให้เขาเข้ามาหา แล้วลองสัมผัสแก้มเล็ก ๆ ของเขา มันเย็นเฉียบ เธอรีบหยิบเสื้อคลุมผ้าฝ้ายสีขาวที่ถักไว้ให้เหมียวเหมียวมาสวมให้เขา เด็กน้อยคว้าเสื้อคลุมนุ่มนิ่มเอาไว้ เสียงพูดของเขายังไม่ชัดเจนนัก
“เถี่ยเถี่ย เจี๋ยเจี๋ย”
วิลเลียมรีบวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามาโอบกอดเด็กน้อยเอาไว้แล้วถอนหายใจด้วยความโล่งอก
“โชคดีนะที่เธออยู่ที่นี่ ฉันตามหาเธอไปทั่วเลย!”
เด็กน้อยก้มหน้าลง
“ขอโทษฮะ”
วิลเลียมลูบศีรษะของเขาพลางทบทวนว่าตนเองดุเกินไปหรือเปล่า
“เด็กดี กลับบ้านกับฉันเถอะ คุณหลง นี่เป็นเสื้อของคุณหรือเปล่าครับ?”
“ฉันสัมผัสแก้มเขาแล้วมันเย็นมาก เลยสวมให้เขาไปค่ะ ให้เขาใส่ไว้เถอะ ที่บ้านฉันมีผ้าเยอะแยะ ลูก ๆ ของฉันไม่อยู่บ้าน เก็บไว้ก็ไม่ได้ใช้ทำอะไรอยู่แล้ว”
วิลเลียมรู้สึกประหลาดใจ นอกจากตัวเขาเองกับพี่เอ็นอีแล้ว เสี่ยวไต้จือไม่ยอมให้ใครแตะต้องตัวเลย