เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ทีมสถาบันวิจัยและทีมแพทย์มองออกไปนอกหน้าต่างโดยไม่มีความตื่นตระหนกแม้แต่น้อย ฝูงนกและทหารรับจ้างข้างนอกจัดการได้ก็พอแล้ว พวกเขาเป็นบุคลากรวิจัย ไม่จำเป็นต้องไปคิดเรื่องพวกนั้น
“สิ่งมีชีวิตบนดาวหมายเลข 30 ดูเหมือนจะหลากหลายมาก คุณดูสิ นกเยอะมาก ผมไม่เคยเห็นนกมารวมตัวกันเยอะขนาดนี้ในระหว่างดวงดาวมาก่อนเลย”
“ที่นี่มีประชากรจากการสำรวจไม่ถึง 1,000,000 คน ดาวเคราะห์ใหญ่ขนาดนี้สิ่งมีชีวิตย่อมหลากหลายเป็นธรรมดา กินอย่างไรก็กินได้ไม่เท่าไรหรอก”
“ชิ รกร้างเกินไปแล้ว มีแต่ทรายเต็มไปหมด ทำไมพวกเขาถึงไม่ทำการยึดเกาะผืนทรายกันนะ โชคดีที่ฉันนำชุดป้องกันมาด้วย”
ฟ่าเหย่กรอกมองบน คุณทำไมไม่พูดล่ะว่าทำไมพวกเขาถึงไม่กลับไประหว่างดวงดาว ป่วยหรือเปล่า จักรกลรบของเขาพุ่งออกมาจากสมองกลแสง เข้าสวมลงบนร่างกาย แล้วพุ่งออกไปทันที
ผู้อำนวยการไทเลอร์แห่งโรงพยาบาลอันดับหนึ่งระหว่างดวงดาวจิบน้ำคำหนึ่ง ฟ่าเหย่ก็แค่เป็นคนใจร้อนไปหน่อยเท่านั้น
เมื่อมีวัตถุใหม่ปรากฏขึ้น ฝูงนกก็เปิดฉากโจมตีเหยื่อสีขาวตัวนี้อย่างบ้าคลั่ง ทว่าน่าเสียดาย ต่อให้พวกมันจะจิกจนจะงอยปากแตกก็ทำอะไรจักรกลรบไม่ได้แม้แต่น้อย ฟ่าเหย่ หวัง ควบคุมจักรกลรบไป๋เสวี่ยของเขาพุ่งชนในฝูงนกอย่างบ้าคลั่ง พร้อมกับกระหน่ำยิงระเบิดอย่างหนัก ฝูงนกถูกระเบิดล้มตายเป็นจำนวนมาก แต่ทว่านกเหล่านี้กลับไม่ได้กระจัดกระจายไปไหน พวกมันปกคลุมผืนฟ้าจนไร้ขอบเขต ฟ่าเหย่เสยผมไปด้านหลังอีกครั้ง รำคาญ ตัดสินใจขับจักรกลรบบินออกไปเองเสียเลย
“ฟ่าเหย่ คุณจะไปไหน”