กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ลูกแมวน้อยโผเข้าสู่อ้อมอกของหลงเชียนด้วยความดีใจ หลงเชียนประคองจานในมือไว้แน่น พลางมองดูลานบ้านที่กระจัดกระจายเละเทะ
“พวกเธอเล่นกันใหญ่ขนาดนี้เลย?”
ลูกแมวน้อยก้มหน้าลง นางเริ่มไม่พอใจแล้ว
“ขอโทษนะ”
ทำไมลูกแมวน้อยถึงชอบขอโทษขนาดนี้นะ
“ไม่เป็นไร ฉันฟื้นฟูได้ พวกเธอมีความสุขก็พอแล้ว เนี่ยนเนี่ยน พวกเธอสองคนมาทานอะไรหน่อยสิ”
“อืม...”
หลงเชียนฟื้นฟูสภาพพื้นดิน เหล่าเฝิงมองดูแล้วรู้สึกแปลกใจยิ่งนัก ยัยหนูคนนี้ครอบจักรวาลจริง ๆ! เหมาะมีไว้ติดบ้านที่สุด!
“ยัยหนู ทำกับแกล้มสักสองสามอย่างสิ คืนนี้ฉันกับอาจารย์ของเธอจะไม่กลับไปกินข้าวที่บ้าน”
“ได้ เต้าหู้คลุกต้นหอม เห็ดหูหนูคลุกเย็น ถั่วลิสงคั่วเกลือ ขาหมูพะโล้ เท่านี้พอไหม”