กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
หลงเชียนเห็นว่ากินข้าวกันเกือบหมดแล้ว
“เดี๋ยวยังมีขนมอีก เผื่อท้องไว้หน่อย”
“ฮึง ๆ!” ขนม!
เสี่ยวถ่าคลานขึ้นมาถูไถหน้าอกของหลงเชียนไม่หยุด หมายจะกินขนมให้ได้ตอนนี้
หลงเชียนจิ้มศีรษะของนางอย่างไม่ปรานี
“กินผักดี ๆ เด็กที่ไม่เลือกกินถึงจะมีขนมให้กิน”
เสี่ยวเฟิงรีบคีบผักแสดงให้เห็นว่าตนไม่เลือกกิน กลิ่นทาร์ตไข่หอมเหลือเกิน ตอนอบเขาก็น้ำลายสอแล้ว เดิมทีพอทำอาหารเสร็จเขาควรจะเดินกลับไปเอง แต่กลับก้าวขาไม่ออกจริง ๆ...
เสี่ยวเฟิงรู้สึกละอายใจในความหน้าด้านของตัวเอง
“ฮึง ๆ!” เสี่ยวถ่าไม่เลือกกิน!