กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
ปี้เฉิงคิดอยู่ครู่หนึ่ง นอกจากเมื่อวานที่ร้องไห้อยู่พักหนึ่ง เด็กคนนี้ก็ปกติดีนี่
“ไม่มี”
“นายไปสืบดูก่อนว่าอะไรเป็นสาเหตุที่ทำให้ถ่าถ่าเกิดคลุ้มคลั่ง ยังดีที่ท่านทูตสยบการคลุ้มคลั่งของเธอไว้ได้ ยัยหนู เธอเป็นผู้ใช้พลังธาตุอะไร”
การคลุ้มคลั่งของยีนแบบนี้ มีเพียงธาตุแสงหรือพลังดวงดาวเท่านั้นถึงจะช่วยปลอบประโลมให้สงบลงได้ แต่ายัยหนูคนนี้ดูแล้วไม่น่าใช่ผู้ใช้พลังทั้งสองแบบนั้นเลย
“คุณหมอ ผมชื่อหลงเชียน คุณเรียกผมว่าเสี่ยวเชียนก็พอ ความสามารถของผมคือการสร้างสรรค์ ไร้คุณสมบัติธาตุ”
“ไร้คุณสมบัติธาตุ มิน่าล่ะถึงสยบการคลุ้มคลั่งของยีนได้ อะไรนะ การสร้างสรรค์?”
“ใช่ครับ การสร้างสรรค์”
หลงเชียนเนรมิตพริกมากกว่าสิบชนิดออกมาให้เขาดู
“ถ้าอย่างนั้นเนรมิตคนออกมาได้ไหม!”