กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย จันทราร้อยรัก
เสี่ยวซื่อบินออกมา
“เธอไม่รู้ด้วยซ้ำว่าจะให้เขากินอะไร รีบส่งเขากลับไปเถอะ”
“ฉันสืบหาที่อยู่บ้านเขาได้แล้ว! ไปกัน! ส่งเขากลับบ้าน!”
หลงเชียนเองก็ลังเลเช่นกัน นางก้มมองสมองกลแสง แม่ของเนี่ยนเนี่ยนยังคงไม่ตอบกลับข้อมูล
“นั่นสิ ถ้าเกิดเนี่ยนเนี่ยนได้รับสารอาหารไม่พอจนเติบโตได้ไม่ดีจะทำอย่างไรดีล่ะ”
นางไม่เคยเลี้ยงเด็ก หากเด็กได้รับสารอาหารไม่พอแล้วเติบโตมาตัวไม่สูง คงน่าเสียดายในใจแย่
“ไม่กลับ! ฉันจะอยู่ที่นี่!”
เสียงเล็ก ๆ น่าเอ็นดูนี้ พูดจาคล่องแคล่วขนาดนี้เชียว!
“เธอพูดได้ด้วยเหรอ?”
เนี่ยนเนี่ยนหุบปากฉับ แล้วใช้ดวงตากลมโตฉ่ำน้ำจ้องมองนาง เอาศีรษะปุกปุยชนใส่นาง