กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
คำที่จักรพรรดิฉงเจินตรัสออกมานั้นทำให้หวังอ๋าวหย่งได้ยินแล้วเห็นว่ายังมีทาง เขาเปรียบเสมือนคนที่กำลังจมน้ำได้คว้าไว้ซึ่งฟางเส้นสุดท้ายเพียงเส้นเดียว จึงโขกศีรษะแรงขึ้นกว่าเดิม “ฝ่าบาททรงพระเจริญหมื่นปี! ขุนนางผู้มีความผิดไม่กล้าปรารถนาให้ฝ่าบาทคืนตำแหน่งเดิมแก่กระหม่อม ขอเพียงฝ่าบาททรงเมตตาให้กระหม่อมเป็นสามัญชนก็เพียงพอแล้ว! บุญคุณที่ฝ่าบาทไว้ชีวิต กระหม่อมผู้มีความผิดชั่วชีวิตชั่วกัลป์ก็ไม่กล้าลืมพระคุณอันใหญ่หลวงของฝ่าบาท!”
หวงเต๋อกงฟังคำเหล่านี้แล้วอดไม่ได้ที่จะด่าออกมาว่า “ฝ่าบาทอย่าไปฟังมันเลย กระหม่อมไม่เคยเห็นใครที่หน้าด้านไร้ยางอายเช่นนี้มาก่อน! ไอ้...”