เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในตำหนักเฉียนชิง
“โอ้ แก้เสร็จแล้วหรือ!” จักรพรรดิฉงเจินเงยพระพักตร์ขึ้นจากฎีกา จ้องหร่วนต้าฉิงด้วยสีพระพักตร์ยิ้มไม่ยิ้ม พลางตรัสต่อด้วยน้ำเสียงเนิบ ๆ ว่า “เรานึกว่าท่านหร่วนจะต้องแก้ถึงหนึ่งวัน ที่ไหนได้แค่ไม่กี่ชั่วยามก็แก้เสร็จ ท่านหร่วนช่างมีสติปัญญาล้ำเลิศจริง ๆ!”
“กระหม่อมไม่กล้า กระหม่อมหวาดกลัว!” เมื่อได้ยินถ้อยคำที่มีนัยแฝงของจักรพรรดิฉงเจิน หร่วนต้าฉิงก็รีบคุกเข่าลง โขกศีรษะคำนับไม่หยุดด้วยความหวาดหวั่น เหงื่อที่เพิ่งแห้งบนหน้าผากก็ผุดพรายขึ้นมาอีกครั้ง
“ถวายขึ้นมาเถิด เราจะดูสักหน่อย!” จักรพรรดิฉงเจินตรัส
หวังเฉิงเอินที่ยืนอยู่ข้าง ๆ ก้าวออกไป รับบทอุปรากรจีน บทโศกแห่งซ่ง ที่แก้ไขแล้วจากมือของหร่วนต้าฉิงที่สั่นเล็กน้อย แล้วถวายต่อหน้าจักรพรรดิฉงเจิน