กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ผ่านไปครึ่งชั่วยาม ซ่งเซี่ยนเช่อจึงได้รอจนหลี่จื้อเฉิงเดินออกมาจากตำหนักบรรทม เห็นเขาใช้มือขยี้นัยน์ตาที่ปรือปรอยด้วยความง่วง แล้วทิ้งตัวนั่งลงบนพระที่นั่ง พลางเอ่ยถามซ่งเซี่ยนเช่อด้วยความไม่พอใจว่า “กุนซือ เจ้ามีข่าวสำคัญอันใดกันแน่! ตั้งแต่เช้าตรู่ก็ปลุกเราเสียแล้ว?”
“อ้า! ขอฝ่าบาททรงโปรดอภัย เรื่องนี้สำคัญยิ่งนัก กระหม่อมจึงต้องรีบกราบทูลให้ฝ่าบาททรงทราบโดยพลันพ่ะย่ะค่ะ!” ซ่งเซี่ยนเช่อลุกขึ้นค้อมตัวคำนับกล่าว
“พอๆ รีบพูดมาเถิด!” หลี่จื้อเฉิงกล่าวพลางหาว