เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“นี่…”
เสียงโห่ร้องของทหารองครักษ์ริมทะเลสาบหยุดลงทันที บรรยากาศชั่วขณะหนึ่งช่างน่าอึดอัดยิ่ง
เห็นเช่นนั้น หม่า ฮว่าเป้า ผู้หัวไวจึงกลอกตา แล้วรีบแก้ต่างให้หลิวเจ๋อชิงว่า “อ้า! ฟ้ามีคุณธรรมรักชีวิต แม่ทัพใหญ่ช่างมีจิตใจเหมือนพระโพธิสัตว์ ทนไม่ได้ที่ปลาไนซึ่งกำลังจะกลายเป็นมังกรตัวนี้ต้องตายที่นี่ จึงจงใจปล่อยมันไปหนึ่งทาง ช่างกว้างขวางเช่นนี้ พวกข้านับถือจริงๆ!”
คำประจบชุดหนึ่งทำให้หลิวเจ๋อชิงสบายไปทั้งตัว เขาหัวเราะฮ่าๆ โยนคันเบ็ด แล้วยกมือตบไหล่หม่า ฮว่าเป้า เอ่ยว่า “ฮ่าๆ แม่ทัพใหญ่หมากล่าวถูกถ้วน วันนี้ข้าเหนื่อยแล้ว กลับจวนเถอะ!”
จากนั้นทหารองครักษ์ยกเกี้ยวประทุนนุ่มขึ้น หลิวเจ๋อชิงนั่งเข้าไปในเกี้ยว ระหว่างทางก็เรื่อยเปื่อยอย่างสบายใจจนกลับถึงเมืองจวนหวยอัน
เพิ่งเข้าจวน ก็มีคนมารายงานว่าได้รับจดหมายจากท่านผู้สำเร็จราชการเฟิ่งหยาง หม่า ซื่ออิง