เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
“ใครกัน? ไอ้พวกไม่รู้จักมารยาท เช้ามืดก็มารบกวนการนอนหลับฝันดีของคนอื่น!” เฉียนเชียนอี้พลิกตัว ขมวดคิ้วด่าทั้งที่ยังหลับตาอยู่
“นายท่าน ให้บ่าวไพร่ไปดูหน่อยดีหรือไม่?” เสียงหนึ่งที่สั่นเบา ๆ ดังมาจากในอ้อมอก แน่นอนว่าคือหลิ่วหรูซื่อ ภรรยาของเขา
เฉียนเชียนอี้ดึงแขนขาวราวรากบัวหยกของนางมาพาดไว้บนกายตน ลูบเบา ๆ พลางเอ่ยว่า “ไม่ต้องสนใจมัน คนไร้มารยาทเช่นนี้ ข้าไม่คิดจะพบหน้าด้วยซ้ำ!”
“ปัง ปัง ปัง!”
พูดยังไม่ทันขาดคำ คนนอกประตูดูเหมือนหมดความอดทน เริ่มใช้กำปั้นทุบประตู เสียงดังยิ่งกว่าเดิม!
ถึงตอนนี้เฉียนเชียนอี้นอนต่อไม่ไหวอีกแล้ว เขาลืมตาอย่างเดือดดาล ลุกขึ้นนั่งด้วยความโกรธจัดแล้วด่าว่า “ไอ้สารเลวตัวไหน เช้ามืดก็มาทุบประตู ข้าต้องสอนบทเรียนให้มันได้เห็นฤทธิ์บ้าง!”