กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ในที่ราบโล่ง อ๋าวไป้ที่นั่งอยู่บนหลังม้าอยู่ในที่สูงมองลงมา จ้องเขม็งชายที่ก้มหน้าเก็บกระดาษก้อนนั้น
เขานั่งตัวตรงอยู่บนหลังม้า ใช้เพียงสายตาเหี้ยมโหดกระหายเลือดสำรวจชายที่แต่งกายแบบบัณฑิตตรงหน้าขึ้นลง สุดท้ายก็ไม่ได้ทำสิ่งใด ปล่อยให้ฟางกวงเฉินเก็บกระดาษก้อนนั้นไป แล้วพลิกตัวขึ้นม้า หันหลังให้ตนกลับไปยังหมู่ทหารม้าหนึ่งร้อยนายฝั่งตรงข้าม!
“ไม่เลว” ในดวงตาอ๋าวไป้แวบความชื่นชมออกมา เขาเอ่ยว่า “ข้าจะค่อย ๆ ตามอยู่ข้างหลัง ให้เวลาพวกเจ้าหนึ่งวันคิด พรุ่งนี้ข้าจะอยู่ใต้เมืองซุ่นอี้ ให้อู๋ซานกุ้ยออกจากเมืองมาพูดกับข้าด้วยตัวเอง จะรบหรือจะยอมจำนน ให้เขาออกมาเจรจาด้วยตัวเอง!”
ฟางกวงเฉินบนหลังม้าเหมือนไม่ได้ยิน หวดก้นม้า พาทหารม้าหนึ่งร้อยนายหายลับไปในระยะไกล