เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
นอกเมืองหลวง ทั้งสองฝ่ายเข้าปะทะระยะประชิด ฝุ่นตลบฟุ้ง เสียงตวาดเรียกกันไม่ขาดสาย
บรรดาแรงงานเกณฑ์ที่คุ้มกันลำเลียงทรัพย์สินต่างทิ้งเกวียนวัวอย่างชำนาญ ต่างพากันกอดศีรษะวิ่งหนีไปด้านหลัง
เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ไป๋กว่างเอินแสร้งทำสีหน้าอย่างเด็ดเดี่ยว กัดฟัน แล้วตะโกนเรียกหลี่กั้วเสียงดังว่า “สถานการณ์คับขัน ท่านแม่ทัพหลี่ รีบนำกำลังใต้บังคับบัญชาเข้าเมืองไปเชิญแม่ทัพหลิวนำกองทัพใหญ่มาสนับสนุน ข้าจะคุมท้ายขบวนให้เจ้า รั้งพวกมันไว้! เร็ว!”
“พี่ไป๋ช่างมีน้ำใจ! หลี่กั้วขอขอบคุณล่วงหน้า!” เมื่อได้ยินเช่นนั้น หลี่กั้วซาบซึ้งจนเกือบร้องไห้ออกมา รีบขี่ม้านำทหารใต้บังคับบัญชาของตนวิ่งเข้าไปในเมืองหลวง ส่วนไป๋กว่างเอินก็ทำตามคำพูด นำทหารม้าใต้บังคับบัญชาของตนเริ่มคุมท้ายขบวน