กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ภายในลานเรือน จูฉือหล่างวัยเพียง 15 ปีก้มศีรษะลง ใบหน้าแดงก่ำ
การแสดงออกของเขาไม่ต้องอธิบายก็เข้าใจ
จางเยี่ยนถอนหายใจเบา ๆ ยกมือลูบศีรษะเล็ก ๆ ของเขาอย่างอ่อนโยน กล่าวเสียงนุ่มว่า “พระปิตุจฉาไม่ได้มีเจตนาติเตียนเจ้า หล่างเอ๋อ เจ้าเป็นรัชทายาท วันหน้าต้องขึ้นครองราชย์เป็นจักรพรรดิ เป็นคนอย่างพระราชบิดาของเจ้า ต่อไปเจ้าต้องเผชิญกับปวงประชาทั่วแผ่นดินคิวชู พวกเขามีถ้อยคำต่อเจ้ามากมายเกินกว่าจะนับ เจ้าต้องมองเห็นความคิดเบื้องหลังถ้อยคำวุ่นวายและอึกทึกเหล่านั้น ช่างยากเย็นราวกับขึ้นสวรรค์”
ชะงักเล็กน้อย จางเยี่ยนกวาดตามองซ้ายขวาครั้งหนึ่ง ดึงจูฉือหล่างเข้าไปในเรือน ปิดประตูไม้แล้วกล่าวต่อว่า “หล่างเอ๋อ เจ้ายังจำคำที่พระราชบิดากล่าวกับเจ้าก่อนจากลาได้หรือไม่”