เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลี่กั๋วเจินในห้องยังอกสั่นขวัญแขวน เช็ดเหงื่อที่ซึมออกมาบนหน้าผาก ดื่มน้ำหนึ่งอึก แล้วตั้งสติ
“โชคดีที่ฝ่าบาททรงพระปรีชาสามารถและกล้าหาญ นำกองทัพใหญ่มาถึง ตีแตกกบฏได้ มิฉะนั้นกระหม่อมกับคนในครอบครัวคงต้องฝังร่างอยู่ที่นี่!” หลี่กั๋วเจินพูดถึงตรงนี้ น้ำตาคลอหน่วย จะคุกเข่าลงขอบคุณจักรพรรดิฉงเจินอีกครั้ง
ฉงเจินรีบลุกขึ้น พยุงเขาไว้ พลางตรัสว่า “ท่านไม่จำเป็นต้องทำเช่นนี้ ตอนที่เราออกจากเมืองหลวงอย่างลนลานในวันนั้น เราได้ปฏิญาณว่าจะต้องตีกลับเมืองหลวงให้ได้ ตอนนี้เราอยู่ที่นี่ ก็เพื่อรักษาคำมั่นที่ให้ไว้ในวันนั้น!”
เมื่อตั้งสติได้ หลี่กั๋วเจินก็จับแขนจักรพรรดิฉงเจินไว้ แล้วเอ่ยข้อสงสัยของตนว่า “ในช่วงหลายวันนั้น กบฏฉวงไม่ผ่อนการล้อมเมืองหลวงแม้แต่ชั่วขณะ ฝ่าบาททรงฝ่าวงล้อมออกจากเมืองได้อย่างไรกัน?”