เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
เกาและหวังเห็นพระสนมเอกหยวนฟื้นขึ้นมา ต่างดีใจ จึงพากันก้าวเข้ามาคุกเข่าคำนับ
“บ่าวรับใช้ขอถวายพระพรพระสนมเอก เห็นนายหญิงฟื้นขึ้นมาได้ บ่าวรับใช้ทั้งสองดีใจยิ่งนักพ่ะย่ะค่ะ”
ได้ยินเช่นนั้น พระสนมเอกหยวนคล้ายนึกถึงสิ่งใด สีพระพักตร์เศร้าสลด ถอนหายใจเบา ๆ แล้วทอดสายตาลง น้ำตาหนึ่งสายค่อย ๆ ไหลออกมา
เกาและหวังเห็นดังนั้นได้แต่ก้มศีรษะลงต่ำกว่าเดิม ตำหนักหย่างซินตกอยู่ในความเงียบที่อึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก
ผ่านไปเนิ่นนาน พระสนมเอกหยวนหยุดเศร้าโศก เอ่ยถามหวังเฉิงเอินว่า “ขันทีหวัง เจ้าอยู่ที่นี่ได้อย่างไร หมื่นปีเล่า?”
หวังเฉิงเอินเงยหน้าขึ้น เอ่ยถ้อยคำที่สะเทือนฟ้าดินออกมาช้า ๆ
“กราบทูลพระนาง ฝ่าบาททรงพาองค์รัชทายาทและคนอื่น ๆ ฝ่าวงล้อมออกจากเมืองไปแล้วพ่ะย่ะค่ะ”
ได้ยินเช่นนั้น พระสนมเอกหยวนเบิกพระเนตรกว้าง ทรงพยุงพระวรกายขึ้นอย่างยากลำบาก แล้วทวนความด้วยน้ำเสียงประหลาดใจ
“เรื่องนี้จริงหรือ? หมื่นปีฝ่าวงล้อมออกจากเมืองไปจริง ๆ หรือ?”