กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ไม่เคยเห็นท่านกั๋วกงองค์ใดถ่อมตนต่อไอ้บ้านนอกอย่างเขาถึงเพียงนี้ คำพูดชุดนั้นทำให้หลี่จื้อเฉิงสบายไปทั้งตัว รู้สึกราวกับรูขุมขนทั่วร่างสั่นสะท้าน
เขาเงยหน้าหัวเราะอย่างได้ใจ กว่าจะหยุดหัวเราะได้ก็ลำบาก แล้วหันไปทางหนิวจินซิงซึ่งแววตาเปี่ยมรอยยิ้มเช่นกัน กล่าวว่า “ในเมื่อกั๋วกงเฉิงเอ่ยเช่นนี้แล้ว จวี้หมิง เจ้าจัดการให้ท่านขุนนางหลายท่านนี้พักในค่ายอีกสองสามวัน อย่าละเลยเด็ดขาด รอถึงวันแต่งตั้งบรรดาศักดิ์ค่อยเข้าด้วยกัน”
“พ่ะย่ะค่ะ ท่านอ๋อง” หนิวจินซิงหันไปยิ้มให้จูฉุนเฉิน แต่ในดวงตากลับมีแววดูแคลนเหยียดหยามลึกๆ แวบผ่าน พลางยื่นมือกล่าว “ท่านทั้งหลาย เชิญพ่ะย่ะค่ะ”
จูฉุนเฉินและพวกเอ่ยขอบพระคุณอย่างสุดซึ้ง ปลื้มใจยิ่งนักก่อนถูกนางกำนัลคนหนึ่งพาตัวลงไป