เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ขันทีหนุ่มผู้นั้นพยักหน้าอย่างแรงแล้วกล่าวว่า “ท่านพ่อสั่งไว้ ข้าน้อยไม่รีรอแม้ชั่วขณะ พอทราบข่าวก็รีบมาทูลรายงานท่านทันที”
“เอาล่ะ รู้แล้ว เจ้าทำได้ดี จับตาต่อไป จำไว้ ใครก็ตามที่ขอเข้าเฝ้าจักรพรรดิ ถ้าขวางได้ก็ให้ขวางไว้ ถ้าขวางไม่ได้ให้รีบมารายงานข้า”
เมื่อเห็นขันทีหนุ่มรับคำแล้วจากไป หวังเฉิงเอินสูดลมหายใจลึก ระงับใจที่เต้นโครมคราม จากนั้นรีบเข้าไปในตำหนักจัดที่พักให้จ้าวต้าซานอย่างเรียบร้อย พอออกจากประตูตำหนักได้ไม่นาน ก็เห็นเว่ยจ่าวเต๋อรีบร้อนเดินเข้ามาจากประตูวัง
พอเห็นเขา เว่ยจ่าวเต๋อก็ตะโกนแต่ไกลว่า “ท่านขันทีหวัง ท่านขันทีหวัง ในที่สุดก็หาเจ้าพบ ฝ่าบาทอยู่ที่ใด กระหม่อมมีเรื่องสำคัญต้องหารือ”
หวังเฉิงเอินรีบค้อมตัวคำนับแล้วกล่าวว่า “ท่านเสนาบดีสูงสุด ฝ่าบาทมีพระราชโองการ ห้ามผู้ใดรบกวนพระองค์”
พลางหยิบป้ายทองออกมาหนึ่งป้าย