เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 393 บทสรุป
ดังนั้น เธอจึงไปขอให้ซ่งอี่โม่ช่วยคิด ว่าจะทำอย่างไรให้ผู้เฒ่าเสิ่นยอมตกลงไปพบกันที่ภัตตาคารข้างนอกสักครั้ง
ซ่งอี่โม่ไม่เข้าใจความคิดของเธอ ออกไปข้างนอกแล้วจะรับประกันได้หรือว่าจะไม่เจอคนรู้จัก?
หวังลี่หัวเถียงไม่ออก
ซ่งอี่โม่คิดว่าเธอเลิกล้มความคิดไปแล้ว
ไม่คิดว่าเธอจะไปคิดกับเรือนล้อมลานแทน โดยให้เหตุผลว่า ที่นี่โอกาสเจอคนรู้จักมีน้อย เพื่อนบ้านข้าง ๆ ก็ไม่รู้จักกัน
ซ่งอี่โม่ไม่อยากสนใจเธอ แต่เธอยกภาพวาดมาหนึ่งภาพเป็นค่าตอบแทน
ภาพวาดธรรมดา ๆ ซ่งอี่โม่ไม่ใส่ใจอยู่แล้ว แต่นี่ดันเป็น «ภาพเจตนาฝนพรำเหนือภูเขาลำธาร» ซึ่งเป็นงานชั้นเยี่ยมเป็นรองเพียง «ภาพภูเขาอยู่ตามลำน้ำฟูชุน» อีกหลายสิบปีให้หลังขายได้ถึงนับร้อยล้าน
ใจเธอหวั่นไหวอย่างหนัก!
เธอหยิบเหล้าเฉินเหนียนเก่าหนึ่งขวดที่ผลิตจากร้านค้าติดมือ แล้วหอบไปคุยกับผู้เฒ่าเสิ่นอย่างอารมณ์ดี