กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 387 ไปสถาบันบูรณะงานเขียน
ซ่งอี่โม่ยิ้มแฮะ ๆ “ช่าง ดูต่อเถอะ”
สองคนสบตากัน
ผู้อาวุโสอวี๋: เธอไม่เห็นหรือว่าช่างของเธอต้องตั้งสติสักหน่อย?
ซ่งอี่โม่: ไม่เห็น
ผู้อาวุโสอวี๋หยิบของเก่าชิ้นถัดขึ้นมา ไม่ถึงสองวินาทีก็วางลงอีกครั้ง
“พวกนี้…แลกมาด้วยข้าวสารถุงเดียวทั้งหมดหรือ?”
“เป็นไปได้ยังไง?” ซ่งอี่โม่ทำหน้าตาแบบ ‘คุณกำลังคิดอะไรอยู่’ มองผู้อาวุโสอวี๋ แล้วพูดว่า “ส่วนใหญ่ฉันควักเงินซื้อเอง
ตอนแรกฉันแค่อยากซื้อเก็บไว้สักสองสามชิ้น ต่อมา พอเรียนการตรวจสอบโบราณวัตถุ ก็คิดว่าลำพังรู้แต่ทฤษฎีบนกระดาษไม่พอ ต้องไปร้านจำหน่ายโบราณวัตถุฝึกสายตาสักหน่อย ไม่คิดเลยว่าไปทุกครั้งก็เจอของที่ถูกชะตาทุกที”