กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 241 เรื่องนี้สิบมีแปดเก้ามีหวังสำเร็จ
ซ่งอี่โม่กดมือพวกที่กำลังดันกลับเอาไว้ แรงที่ไม่อาจปฏิเสธได้นั้นทำให้หลายคนชะงัก
“ฉันเอาฟรีไม่ได้หรอก” น้ำเสียงเธอเต็มไปด้วยความแน่วแน่ที่ไม่อนุญาตให้โต้แย้ง “ต่อไปที่นี่ฉันยังมีงานอีก ถ้าไม่รับเงินก้อนนี้ ฉันก็จะไม่ตามหาพวกคุณอีก”
พอคำนี้ออกมา เกาหมิงกับพวกก็ถูกขู่จนนิ่งไปทันที
“พอเถอะ! ฉันต้องกลับบ้านแล้ว”
พูดจบ ซ่งอี่โม่ก็หิ้วไก่ป่าเดินจากไป รอยยิ้มที่มุมปากไม่เคยจางหาย
สัญชาตญาณของพ่อครัวทำให้เธอเริ่มแยกชิ้นส่วน “วิชากินไก่” อยู่ในหัว
เนื้อไก่ป่าแน่น มีกลิ่นหอมของภูเขาป่า หั่นเป็นแผ่นบาง ๆ ดองด้วยแอปเปิ้ล แล้วผัดด้วยไฟแรงสักหน่อย