กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 224 ทั้งตัวมีอยู่คำเดียว ‘ขี้เกียจ
ซ่งอี่โม่เตือน “โรคคลุ้มคลั่งไงล่ะ! ในสถานการณ์สุดโต่ง คนไข้จะทำร้ายตัวเองนะ”
สือเป่าซานชี้ไปที่ซ่งอี่โม่ “แก…” อยู่นานตั้งครึ่งวัน ก็ยังพูดไม่ออกสักคำ
ผู้ตรวจการการเมืองหวังที่ได้ข่าวก็รีบร้อนมาถึง “นี่มันเรื่องอะไรกัน?”
ซ่งอี่โม่กับเสิ่นเว่ยตงหันไปมองพังเต๋อไห่ด้วยสีหน้าเรียบเฉย
พังเต๋อไห่สติกลับมาในทันที เขามาขอให้คนช่วย ไม่ได้มาเหยียบเท้าคน
“คุณหมอสือโรคคลุ้มคลั่งกำเริบ ขอให้ช่วยส่งเขากลับโรงพยาบาลหน่อยได้ไหม”
สือเป่าซานชี้ไปที่เสิ่นเว่ยตง ปากยังไม่ทันเอ่ยคำ พังเต๋อไห่ก็เอามือปิดปากเขาไว้ทันที
แต่จากอาการดิ้นรนและเสียงในลำคอของเขา พอฟังราง ๆ ได้ว่า “ทหารตีคน…”