กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 145 ผู้มีพระคุณใหญ่บนเกาะ
จางตงหลินมองพ่อแวบหนึ่ง ปลายนิ้วถูไปมาบนหัวเขาซ้ำแล้วซ้ำเล่า “ผมไม่อยากให้มีเรื่องคาใจ เลยไปหาครูที่โรงเรียนเพื่อหาคำยืนยัน ถึงได้รู้ว่า... ที่แท้... แม่ตั้งใจประวิงเวลาไม่ยอมกลับ โยนงานให้หงอิงทำ”
เขาหยุดพักครู่หนึ่งแล้วพูดต่อว่า “ผักเบี้ยใหญ่กินไม่ได้ ผมจำได้ว่ายายเคยพูดไว้ ตอนนั้นแม่ก็อยู่ในเหตุการณ์ด้วย แต่ช่วงก่อน แม่ไปเก็บผักเบี้ยใหญ่มาหลายกำกลับไปต้มซุป
ถึงจะไม่ชอบหงอิง แต่หงอิงยังอุ้มเด็กอยู่ ผมไม่รู้ว่าเธอ...”
“เธอกล้าดีอย่างไร...” คำพูดที่เหลือของผู้การกรมจางไม่ได้พูดต่อ แต่ใบหน้าหม่นมัวน่ากลัว