กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 93 พรุ่งนี้จะมาถึง
“ยื่นมือมา!” หวังเสี่ยวย่งนึกว่าซ่งอี่โม่จะตีฝ่ามือ รอบดวงตาของเขาแดงก่ำ
เขามองไปรอบ ๆ หวังจะหาคนมาช่วย แต่สุดท้ายก็เหลืออยู่แค่สามคน
เขาตกใจจนทำอะไรไม่ถูก นึกขึ้นได้ว่าตัวเองยังถูกจับอยู่ จึงได้แต่ยื่นมือออกมาอย่างหวาด ๆ
เขานึกว่าจะโดนตีกลางฝ่ามือ แต่กลับได้ลูกอมเพิ่มมาหนึ่งกำมือ
“ลูกผู้ชายตัวเล็ก ๆ ต้องไม่รังแกคนที่อ่อนแอกว่า ยิ่งไม่ควรพากันรุมรังแกคนเดียว! ในเมื่อหนูรับปากว่าจะปกป้องน้องคนนี้ ก็แปลว่าหนูมีจิตสำนึกว่าตัวเองทำผิด” ซ่งอี่โม่เห็นดวงตาของหวังเสี่ยวย่งเป็นประกาย จึงเสริมว่า “นี่คือรางวัล ทำได้ดี ครั้งหน้าก็ยังมีอีก! เอาละ กลับบ้านได้”
หวังเสี่ยวย่งคว้าลูกอมไป กลัวว่าครูซ่งจะถอนคำพูด จึงวิ่งจ๊อก ๆ จากไป