กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 88 เสิ่นเว่ยตงทำอาหาร
หลังจากรถแล่นออกไป เสิ่นเว่ยตงก็ก้าวเท้ายาว ๆ ตรงไปหาซ่งอี่โม่
ซ่งอี่โม่เงยตาขึ้น มองเห็นรอยแผลใหม่เพิ่มอยู่บริเวณหว่างคิ้วของเขา
บนใบหน้าเปื้อนรอยยิ้ม แต่กลิ่นอายสังหารบนตัวเขายังไม่จางหาย
เธออดสงสารเขาไม่ได้ ประคองช่อดอกไม้ขึ้นด้วยสองมือ “ให้คุณนะ วีรชนของฉัน”
“โอ๊!”
ไม่รู้ว่าทหารคนไหนกล้าเอ่ยแซวขึ้นมา รอบ ๆ ตัวก็ดังเสียงโห่ฮากับเสียงผิวปากขึ้นทันทีไม่ขาดสาย
เสิ่นเว่ยตงยกมุมปากขึ้นโดยไม่รู้ตัว รอยยิ้มในดวงตาล้นออกมาอย่างปิดไม่อยู่
ห่างกันไปหลายเดือน เธอดูสวยกว่าเดิมราวกับหยกขาวที่แช่น้ำอุ่น เปล่งประกายชุ่มฉ่ำ
เขาเอ่ยอย่างอาลัยอาวรณ์ “ผมกลับกองทัพก่อนนะ”