กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 20 จดหมายพี่ใหญ่
ดูเหมือนซ่งจื้อเฉียงจะเป็นคนพูดง่าย แต่พอถึงเรื่องสำคัญกลับไม่ยอมผ่อนสักนิด
ซ่งอี่โม่หมดอาลัยตายอยากจนไม่อยากพูด ทั้งที่มีนิ้วทองคำ ของกินของใช้ไม่ขาดสักอย่าง กลับต้องไปทำงานอีก!
“ฉันไปโรงงานอาหารกระป๋อง ส่วนแม่ไปโรงงานทอผ้า!”
ไปหั่นอาหารกระป๋องสักเดือนครึ่งก่อน หลังจากนั้นค่อยหาทางอีกที
ถ้าไม่ไหวจริง ๆ ก็หาคู่แต่งงานแล้วอยู่ในเมืองไปเลย พ่อบ้านเต็มเวลากับกล้ามท้องแปดลอน ฉันเลี้ยงไหว ไม่กลัว!
สองผัวเมียจะทำยังไงได้! ได้แต่ตอบตกลง ดีกว่าไปเป็นนักเลงเร่ร่อนตามถนน
คืนนี้เก๋อเจาตี้มองซ่งอี่โม่ยังไงก็ไม่ถูกชะตา “ไปห่อพัสดุที่พี่ใหญ่ส่งมากลับมา”
“ได้ ๆ !” ขนเสือต้องลูบให้เรียบ ซ่งอี่โม่ลุกไปหยิบของ พลางแกะออกไปด้วย