กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 623 จู่ ๆ ก็มีความเป็นคนขึ้นมา
ทั้งสองเพิ่งเข้ามาในจวน ก็เห็นเสิ่นซิงเหย่ห้อยอยู่บนศาลาราวกับปลาหมึกยักษ์ พอเห็นพวกเขากลับมา ดวงตาของเขาก็เป็นประกายขึ้นมาทันที
แต่พอสายตาเลื่อนไปเห็นของในมือทั้งสองคน แววตาก็หม่นลงทันควัน
ซูจื่อหลิงกะพริบตา กัดหมั่นโถวไปอีกคำ “ท่านไปห้อยอยู่บนนั้นทำอะไร?”
ลู่เยี่ยนที่นั่งอยู่ด้านหลังยกถ้วยชาขึ้นจิบเบา ๆ “อย่าไปสนใจเขา กำลังเทน้ำออกจากสมองอยู่”
“พรวด…ฮ่า ๆ ๆ!”
ทุกครั้งที่ลู่เยี่ยนเอ่ยปาก ก็ทำให้ซูจื่อหลิงได้รู้จักความปากร้ายของเขาเพิ่มขึ้นอีกระดับ แน่นอนว่าต้องไม่ใช่ตอนที่เขาหันมาพูดกับนาง นางกลับชอบดูเขาเหน็บแนมคนอื่น