กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 614 บนต้นไม้เต็มไปด้วยหน่วยองครักษ์ชิงอี
ในสายตาคนอื่น นางดูสง่าผ่าเผยยิ่งนัก แต่มีเพียงลู่เยี่ยนที่รู้ว่าแม่สาวคนนี้คงขนลุกซู่ไปถึงกระดูกแล้ว
เห็นมือทั้งสองข้างของนางกำหมัดแน่นอยู่ข้างต้นขา เขาก็หัวเราะเบา ๆ “ชอบฝืนทำเป็นเก่งเสียจริง!”
ซูจื่อหลิงหันมาถลึงตาใส่เขา “เจ้าเดินไปข้างหน้าอีกหน่อย”
ลู่เยี่ยนเลิกคิ้วอย่างไม่เข้าใจ แต่ก็ทำตาม เดินไปข้างหน้าสองก้าว
พอแน่ใจว่าลู่เยี่ยนบังนางมิดแล้ว ซูจื่อหลิงก็เริ่มถูพื้นดินอย่างบ้าคลั่ง ถูซ้ำแล้วซ้ำเล่า ราวกับอยากขัดพื้นรองเท้าให้ทะลุ