กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 593 คนนั้น
“คุณชายวางใจเถิด ไม่มีใครเห็นขอรับ” ฉางเช่อส่ายหน้า
เสิ่นซิงเหย่โบกพัดเร็วจี๋ “งั้นก็ดี งั้นก็ดี ไม่มีใครเห็นก็ดีไปที ข้าตกใจแทบตาย”
เขาเดินมาข้างซูจื่อหลิงแล้วกระแอมเสียงดัง ใช้พัดบังปากและลดเสียงถามว่า “น้องเสี่ยวชิง พวกเจ้ามาที่นี่ได้อย่างไร?”
จู่ ๆ เขาก็โผล่มา ทำเอาสองพ่อลูกสะดุ้ง พอเห็นว่าเป็นเขา มุมปากของซูจื่อหลิงก็กระตุก นางยื่นมือไปพยุงสิงโตหินข้าง ๆ แต่หินร้อนจนสูดปาก
“ใต้เท้านายอำเภอ ท่านเดินไม่มีเสียงเลยหรือ?”
เสิ่นซิงเหย่เงียบไปครู่หนึ่งแล้วลูบจมูก “งั้นคราวหน้าข้าลงเท้าให้หนักขึ้นดีไหม?”
“ไม่ต้องถึงขนาดนั้นก็ได้!” ซูจื่อหลิงย้ายตะกร้าสะพายหลังมาไว้ด้านหน้า “ข้าเอาของดีมาฝากท่าน”