กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 539 กระต่าย
“ไปเถอะ” ซูจื่อหลิงยิ้ม วางดอกเสี้ยวขาวที่คลุกเสร็จลงบนถาดของเขา แล้วหยิบอีกหลายกำมือมาคลุกต่อ
เธอขายราคาไม่แพง เพียงชามละ 5 อีแปะ ตอนเที่ยงอากาศเริ่มอุ่นขึ้นแล้ว คนส่วนใหญ่พอได้ชิมรสเปรี้ยว ๆ เผ็ด ๆ ของดอกเสี้ยวขาวก็จะสั่งกันคนละ 1 ชาม
ช่วงคนแน่นตอนเที่ยงเพียงระลอกเดียว ดอกเสี้ยวขาว 2 ถังที่นำมาก็ขายไปแล้ว 1 ใน 4 เดิมทีบิดาของซูจื่อหลิงยังกลัวว่าจะไม่มีคนซื้อ แต่เวลานี้ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยรอยยิ้ม
“ดูท่าจะขายดีไม่น้อย 2 ถังที่นำมานี่คงพอขายได้เพียง 2 วัน แต่ดอกเสี้ยวขาวนี่จะเก็บไว้ได้ถึง 2 วันหรือ? จะไม่บูดเปรี้ยวหรือ?”
ได้ยินคำพูดของบิดาของซูจื่อหลิง ชิงจิ่วกับไป๋เวยก็เงยหน้ามองเธอ