กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 505 อย่างช้าที่สุดก็ปลายเดือนห้า หุบเขานี้จะเปลี่ยนไปแล้ว
จ่ายเงินกันเรียบร้อย ทั้งสองฝ่ายต่างยินดี ต่างคนต่างแยกย้ายกลับบ้านไปตามทางของตน
แม้แป้งเส้นจะมีเพียงสองร้อยชั่ง แต่ขนไปถึงเมืองหนานหนิงก็ยังทำกำไรได้เล็กน้อย โดยเฉพาะผักตากแห้งกับเกาลัดจุยลี่ที่ซูจื่อหลิงให้มา เฉินซานนำออกมาแบ่งกับหน้าบาก ส่วนไข่เยี่ยวม้านั้นเอาไว้กินกับพวกพี่น้องระหว่างทางได้
ได้ของดีมา เฉินซานยิ้มจนเห็นฟันตลอดทาง เอาแต่ชมซูจื่อหลิงไม่หยุด
“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ ว่าอย่างไรเล่า!”
เขาตบรถม้าข้างตัว เชิดคางขึ้นน้อย ๆ พูดอย่างลำพองใจอยู่บ้าง