กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 489 เหล้าองุ่นป่า
เมื่อมาถึงข้างรถม้า หลายคนช่วยกันขนของขึ้นรถ พลางเหลือบมองม้ากับรถม้าที่ตกแต่งหรูหรานั่นซ้ำ ๆ
“โธ่เอ๋ย พี่รอง นั่นรถม้าเชียวนะ!”
“ดูม้านั่นสิ ตัวใหญ่กำยำ อ้วนพี เลี้ยงได้ดีจริง ๆ!”
“ม้าน่ะข้าไม่กล้าหวังหรอก แค่คิดว่าเมื่อไรจะได้ซื้อวัวสักตัว ไม่ว่าจะวัวน้ำหรือวัวเหลืองก็ได้ทั้งนั้น!”
“แถวบ้านเรามีวัวก็ใช้ได้แค่บรรทุกของ ไม่เหมือนแถวนี้ ถนนใหญ่ไปถึงบ้านเลย!”
“นั่นสิ ถนนแถวบ้านเราเดินเท้ายังพอไหว แต่เกวียนวัวผ่านไม่ได้ ถ้ามีถนนตัดถึง พวกเราก็คงเข้าออกสะดวกขึ้น”
“ถนนน่ะ ต่อไปจะมีถึงเอง” ผู้เฒ่าซูพึมพำเบา ๆ ประโยคหนึ่ง จากนั้นก็เร่งพวกเขา “พวกเจ้าเร่งมือกันหน่อย มัวชักช้าเดี๋ยวกลับไปก็ต้องคลำทางในความมืด”