กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 472 หัวไชเท้าดองเปรี้ยว
“แม่หนูคนนี้นี่ เฒ่าหวังก็เรียกแบบนั้นได้หรือ ไม่มีหัวไม่มีหางเลย หากคนอื่นได้ยินเข้า เดี๋ยวก็หาว่าเจ้าไร้มารยาทอีก” ท่านย่าซูหัวเราะพลางเอ็ด
ซูจื่อหลิงแลบลิ้น “ก็ฉันติดปากเรียกแบบนั้นไปแล้วนี่นา”
ท่านย่าซูพูดต่อ “พวกนี้เจ้าเอาไปใช้ก่อน ถ้าไม่พอค่อยให้ท่านปู่ไปบอกเขาทีหลัง”
เพิ่งพ้นยามเว่ยมาไม่นาน (15:00) ในหมู่บ้านก็เริ่มคึกคัก ผู้คนไม่น้อยออกจากบ้านกันมา แต่ละคนสะพายตะกร้าแบกหลัง ถือกระบุง ในมือถือไม้คานหาบ ในตะกร้ายังมีถุงป่านใส่มาด้วยหลายใบ
พอเจอกันก็ทักทายกันไม่กี่คำ ก่อนจะเร่งฝีเท้ามุ่งหน้าเข้าป่า ช่วงเวลาเช่นนี้ก็ต้องดูว่าใครวิ่งได้เร็วกว่า