กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 470 ท่านย่าซู: นี่เรียกว่าปากหวานหรือ?
ท่านย่าซูนั่งล้างหัวไชเท้าอยู่ข้างบ่อน้ำ ได้ยินเสียงบ่นของอีกฝ่ายก็ยังไม่เงยหน้า “โตอะไร? ก็แค่แม่หนูอายุสิบหกสิบเจ็ดเอง จะโตแค่ไหนกัน นางชอบไปเล่นในป่าก็ปล่อยให้นางไปเถอะ”
พอพูดถึงอายุของลูกสาว มารดาของซูจื่อหลิงก็ถอนหายใจยาว “ลูกสาวบ้านอื่นอายุสิบหกสิบเจ็ดก็แต่งงานกันแล้ว ลูกวิ่งกันเต็มพื้น แต่ชิงเอ๋อร์ของเรานี่ พอพ้นปีไปก็จะอายุสิบเจ็ดอยู่แล้ว กลับไม่มีวี่แววอะไรเลย ไม่ต้องพูดถึงวี่แวว แม้แต่เค้าก็ไม่มี เมื่อก่อนนางไม่สนใจเรื่องนี้ก็ช่างเถอะ ยังเด็กอยู่ แต่ตอนนี้ยิ่งไปกันใหญ่ ไม่ยุ่งกับผู้ชายเลยสักคน ต่อให้ยุ่งด้วยก็ทำเขากลายเป็นพี่น้องกันไปหมด”
ท่านย่าซู “……”