บทที่ 462 น้ำเต้าหู้

บทที่ 462 น้ำเต้าหู้

เห็นซูจื่อจ้งยังยืนอยู่ข้าง ๆ สีหน้ามีแววไม่รู้จะทำอย่างไร ซูจื่อหลิงก็หัวเราะ “ไม่เป็นไรจริง ๆ ถ้ายัดไส้ไม่หมดก็ทำเต้าหู้หมักขนสิ แย่ที่สุดก็หาบออกไปขายได้ ไม่เสียของหรอก เจ้าไปทำธุระของเจ้าเถอะ ไม่ต้องกังวล”

พอได้ยินว่าขายได้ สีหน้าของเขาจึงผ่อนคลายลง ใช่แล้ว ทำไมเขาถึงลืมไปว่า กินไม่หมดก็หาบออกไปขายได้นี่นา

คิดได้ดังนั้น เขาก็ถอนหายใจยาว แล้วกลับไปทำธุระของตนต่อ

ตอนนั้นซูจื่อหลิงกับท่านพ่อซูยังไม่ทันตระหนักถึงความร้ายแรงของปัญหา