บทที่ 447 น้ำผักดองเคี่ยวข้น

บทที่ 447 น้ำผักดองเคี่ยวข้น

ซูจื่อหลิงหรี่ตาจ้องเขาแบบนั้น ยี่สิบกลืนน้ำลาย “คือว่า ข้าออกไปเดินเล่นสักหน่อย ไปตรวจตรา ๆ”

เขาชี้ไปทางนอกประตู แล้วค่อย ๆ ขยับถอยออกไปทีละนิด

ซูจื่อหลิงไม่ได้พูดอะไร แค่ฮึเบา ๆ สองสามที “จำไว้นะ เดี๋ยวฉันเคี่ยวเสร็จ ตอนย่างเนื้อพรุ่งนี้อย่ามากินล่ะ!”