กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 416 ตุ๋นนกพิราบกับตังกุย
เช้าวันต่อมา ซูจื่อหลิงยังไม่ทันลุกจากเตียง ก็ได้ยินเสียงมารดาของซูจื่อหลิงเร่งให้บิดาของซูจื่อหลิงลุกขึ้น
“บอกให้กลับมาเร็ว ๆ ก็ไม่ยอมฟัง เช้านี้ยังลุกไม่ไหวอีก รีบลุกไปเก็บผักได้แล้ว ยังจะเข้าอำเภออยู่ไหม?”
พอเดินออกจากห้อง มารดาของซูจื่อหลิงก็ยังบ่นไม่หยุด “พูดกี่ครั้งก็ไม่เคยฟัง ท้ายหมู่บ้านนั่นมีอะไรนักหนา? ไปทีไรก็กลับไม่ทันทุกที”
“พอเถอะ พูดให้น้อยหน่อย เสี่ยวชิงกับคนอื่นยังหลับอยู่!” บิดาของซูจื่อหลิงขยี้ตาพลางเอ่ย
“ตอนนี้รู้จักให้พูดน้อยแล้วหรือ? เมื่อคืนทำไมไม่เห็นรีบกลับมา?”
พอซูจื่อหลิงเปิดประตู มารดากับบิดาของนางก็ปิดปากพร้อมเพรียงกันอย่างรู้กัน
“ท่านแม่ เป็นอะไรหรือ?”
“เจ้ารู้ไหมว่าเมื่อคืนพ่อเจ้ากลับมาตอนไหน?”
ซูจื่อหลิง “……”