กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 413 ช่างมารยาเสียจริง
ซูจื่อจ้งมองไปยังภูเขาที่เขาชี้ “ภูเขาเทียนเหมินหรือ?”
ลู่เยี่ยนทำหน้าไร้เดียงสาแล้วส่ายหน้า “ไม่รู้ว่าภูเขาอะไร รู้แต่ว่าเป็นลูกที่สูงที่สุด ข้าพักรักษาตัวอยู่ที่บ้านพวกเจ้านานขนาดนี้ จู่ ๆ ก็จากไปโดยไม่ได้ร่ำลา ยังไม่ได้ขอบคุณท่านย่าซูกับคนอื่น ๆ ดี ๆ เลย ข้าเองก็ไม่มีของมีค่าอะไร ก็เลยคิดจะล่าสัตว์เอาไปขอบคุณพวกเจ้า ใครจะรู้ว่าจะอันตรายขนาดนี้”